Ama soruyorum size… Gerçekten memurlar olmasa bu ülke ayakta kalabilir mi? Memur kelimesinin neleri kapsadığını bir düşünün önce!
Askeri azaltırsak kim koruyacak?
Hudutlarda gece gündüz nöbet tutan, vatanı savunan askerlerin sayısını azalttığımızda kim koruyacak bu ülkeyi? Şehirde huzuru sağlayan polisler azalınca kim durduracak hırsızı, katili?
Hastaneye gittiğinizde size şifa olan doktor ve hemşire sayısı azaldığında, bir ameliyat için aylarca sıra beklemeye razı olacak mısınız?
Çocuğunuzu sabah okula gönderdiniz… Peki öğretmenler azalınca kim yetiştirecek bu ülkenin geleceğini?
Görünmeyen ama hayatı kolaylaştıran bir emek
Belki farkında değilsiniz ama hayatın en kritik noktalarında memurlar var. Cezaevlerinde düzeni sağlayan infaz koruma memurları, ormanları yangınlardan koruyan orman bekçileri, size ait bir evrağı evinize ulaştıran PTT çalışanları…
Onlar olmazsa günlük hayatımızın en küçük ayrıntısı bile aksar. Ulaşımda, bilimde, iletişimde, güvenlikte… Memurlar görünmez bir çark gibi çalışır ve bu çark durursa düzen de bozulur.
Birkaç kişi yüzünden tüm meslekler yargılanmamalı
Evet, işini doğru yapmayan memur da var. Ama aynı durum her meslek grubu için geçerli. Mesaisine özen göstermeyen bir memurun yaptığı tüm meslektaşlarını kapsamaz. Bir doktorun ihmali, tüm doktorları kötü yapmaz. Bir öğretmenin hatası, tüm öğretmenleri değersiz kılmaz. O yüzden genellemelerle koskoca bir camiayı hedef almak büyük haksızlık.
Yanlışı elbette eleştirelim. Ama doğruyu yapanı da alkışlayalım. Çünkü adalet budur. Çünkü insanlık budur.
Biraz empatiye ihtiyaç var
Belki memurların sorunlarını görmüyorsunuz. Belki maaşları, geçim sıkıntıları size uzak geliyor. Ama bilmenizi isterim ki o memur da herkes gibi bir insan. Çocuğunu okutmaya çalışan bir baba, evine ekmek götürmeye çalışan bir anne, ay sonunu getirmeye çalışan bir genç…
O yüzden lütfen kutuplaşmayı bırakalım. Hatayı hep birlikte eleştirelim, doğruyu hep birlikte destekleyelim. Çünkü bu ülkenin ayakta kalması için en çok ihtiyacımız olan şey, birbirimizin emeğine saygı duymak.
Burak SARSILMAZ
